[amsterdammer]

Cannabisbranche fel tegen plannen verbod nederwiet
door Annemarie Raaff

AMSTERDAM - De cannabisbranche is fel tegen de plannen van ministers Donner van Justitie en Hoogervorst van Volksgezondheid. Zij willen mogelijk een verbod op nederwiet invoeren. De ministers vermoeden dat het werkzame bestanddeel in de softdrugs, tetrahydrocannabinol (THC) zo krachtig is geworden dat er in hun optiek sprake is van harddrugs en dat wiet op de opiumlijst gezet moet worden. In 1999 bedroeg het THC-gehalte nog 8,6 procent; inmiddels is dit gestegen tot 15,2 procent.

"Het is gewoon weer een nieuwe poging van het rechtse kabinet om de softdrugs uit het gedoogbeleid te halen," zegt Jeroen van den Braud, bedrijfsleider van de Amsterdamse coffeeshop Homegrown Fantasy, ontstemd. Volgens de bedrijfsleider varieert het THC-gehalte in wiet "van dag tot dag" en is het niet precies te meten. "De ene dag meet je bijvoorbeeld 10 procent THC in de wiet, terwijl je een week later nog maar 5 procent meet."

Van den Braud zou het overigens niet erg vinden als het percentage verlaagd zou worden. "De doorgewinterde blower heeft toch geen behoefte aan die opgefokte wiet. Die wil organische wiet waar je high van wordt. Het zijn vooral toeristen die sterke nederwiet willen, de zogenaamde hydrowiet."

Peter Fronczek, verbonden aan Cannabis College in Amsterdam, geeft voorlichting over cannabis. Hij verbouwt zijn eigen 'niet-opgefokte Giegelwiet'. Vijf planten sieren zijn Cannabistuin, meer mag niet volgens de wet. Hij gebruikt ze voor voorlichtingsrondleidingen en om zelf een blowtje te roken.

Fronczek vertelt dat veel telers de wiet opfokken door allerlei chemische middelen die ze gebruiken bij de teelt. "Telers gebruiken pesticiden en zelfs anabole steroïden om de cannabis zo goed mogelijk te laten groeien. Boeren mogen veel chemische gifstoffen niet meer gebruiken in de landbouw. Cannabistelers hebben dit verbod daarentegen niet, omdat het hoe dan ook al een verboden activiteit is."

Fronczek en Van den Braud zijn van mening dat de overheid het THC-gehalte in wiet beter kan controleren door de teelt te legaliseren. Van den Braud: "Je zou kunnen denken aan teelt in kassen die eigendom zijn van de staat. Of aan een groeikeurmerk voor hennep."

Het Trimbos-instituut, het kennisinstituut voor onder andere de verslavingszorg, ziet de ophef over het nederwiet-verbodsplan als "een storm in een glas water". Volgens woordvoerder Harald Wychgel wordt er nu te snel geconcludeerd dat cannabis wordt verboden. "Als uit een nog uit te voeren onderzoek blijkt dat nederwiet een onaanvaardbaar risico vormt voor de volksgezondheid, dan komt nederwiet op de opiumlijst en zal dan verboden worden, maar zover is het nog lang niet."


Verschenen in SP!TS op woensdag 07 april 2004.

[Ferre]

Begrijp ik nog wel, dat de cannabis branche dat geen goed nieuws vindt, ik vraag me af hoe het met de andere partijen zit. Die moeten uiteindelijk over die idiote voorstellen beslissen.

het wordt tijd dat het CDA ophoepeld totdat ze een beetje meer voeling met onze maatchappij hebben gekregen en met de werkelijkheid. Ik laat het hier maar bij voor'k ga schelden.

Hee amsterdammer, lang geleden.

[Dallai Canna]

ach joh, CDA maakt zich alleen maar belachelijk...
Bijna alle partijen zijn voor legalisatie (in ieder geval in Amsterdam) dus het loopt allemaal wel los denk ik

[pedropistolero]

wat moet ik hierover zeggen zonder te gaan schelden op 't cda...... ze zouden eens wat vaker een grote stick moeten laten rondgaan in die 2e kamer, wedden dat ze binnen no time er een legalisatie doorheen jassen......

en te sterke wiet verbieden, tsss. willen ze soms dat growers eerst hun wiet in tumblers gooien totdat 75% van de kristallen eraf zijn en dat verkopen aan coffeeshops? en die kristallen dan weer illigaal doorverkopen? wat een gezeik

maar zoals DC zegt: "het loopt allemaal wel los"

[Hello~Titty]

Misschien als JP wat zou roken zou hij misschien nog zijn werk goed kunnen doen. Vent is me belachelijk

[SativaBelieva]

Afgelopen week naar de dokter geweest... voor een medicinale verklaring voor cannabis obv astmatische bronchitus... man ik werd gewoon weggelachen... 't was een invalster... uit de provincie?... zij zag geen heil in cannabis in geheel niet voor onze maatschappij??!

[mikeh]

Originally Posted by SativaBelieva

Afgelopen week naar de dokter geweest... voor een medicinale verklaring voor cannabis obv astmatische bronchitus... man ik werd gewoon weggelachen... 't was een invalster... uit de provincie?... zij zag geen heil in cannabis in geheel niet voor onze maatschappij??!

Mja, iedereen kan daar wel mee aankomen SB...
De huisartsen schrijven niet zomaar alles voor zoals je gemerkt hebt..
Ze denken o.a dat cannabis verslavend is (zoals roken) (bron: mijn huisarts)


Netalsof die politieke 'flikkers' nooit geblowt hebben of poging tot 'proberen' gedaan heeft.

Hoe meer thc hoe beter :P

gr mike

[G.A.]

Hoi mensen,

De visie die in het artikel omschreven staat daar kan ik me in vinden.
Hieronder een lezing en de 13 misverstanden genoemd in het weblogboek de van de burgemeester van Maastricht dhr. Leers.
Allereest de lezing die hij hield in het Europarlement, daarna de 13 misverstanden van de "war on drugs" en een speech van Kofi Annan in de Verenigde Naties.
Er is natuurlijk nog veel op aan te merken, maar het uitgangspunt is duidelijk...



ActueelBericht uit Maastricht MededelingenPersberichtenAanbe stedingenMarktenOvernachtenVer keer en vervoer
Toespraak Leers EU-parlement


Op 21 april vond er in het EU-parlement een hoorzitting plaats inzake het EU-Drugs Action Plan 2005-2008. Burgemeester Leers van Maastricht was - onder anderen - uitgenodigd om vanuit zijn deskundigheid - drugsproblemen in een grensregio - zijn visie te geven. Zijn bijdrage vindt u hieronder.

"Mijnheer de voorzitter,
Dames en heren,

Als burgemeester van Maastricht streef ik ernaar om de problemen van mijn stad duidelijk te benoemen en ook te voorzien van een krachtige oplossing. En de problemen van Maastricht zijn groot.

Maastricht ligt in de Euregio Maas-Rijn, een gebied met 3,6 miljoen inwoners, die deels de Duitse, deels de Belgische en deels de Nederlandse nationaliteit hebben. Drie landen, ieder met hun eigen drugsbeleid.

Nederland neemt ten aanzien van de softdrugs (d.w.z. cannabis) in Europa een aparte plaats in. Bezit van cannabis voor eigen gebruik, met een maximum van 5 gram, geldt in Nederland niet als misdrijf. Je kunt het in ‘coffeeshops’ kopen. Bezit en verkoop van hard drugs daarentegen worden hard aangepakt.

Dit Nederlandse beleid ontmoet in de Europese regio’s langzamerhand steeds meer begrip en waardering. De drugsproblematiek is immers in Nederland minder ernstig dan in veel andere landen van Europa. Niet alleen het aantal gebruikers is gemiddeld, en dalend, maar vooral ook de schadelijke gevolgen van drugs voor de volksgezondheid zijn beperkt. Vooral omdat de cannabisgebruikers nauwelijks overstappen op harddrugs, omdat ze de relatief veilige coffeeshop niet graag inruilen voor de criminele hard-drugscene. In harm reduction is Nederland een schoolvoorbeeld, en daar is het toch eigenlijk om te doen.

Toch houden de meeste Europese regeringen – althans in theorie – vast aan een verbod op het gebruik van soft-drugs. En dat leidt er toe dat onze regio dagelijks overspoeld wordt door zogeheten drugstoeristen. Uit de aangrenzende regio’s in België en Duitsland, maar ook uit Frankrijk, ja zelfs uit Italië komen ze in Zuid-Limburg om hun softdrugs te kopen.

Om bij Maastricht te blijven: jaarlijks komen ruim 1,5 miljoen drugstoeristen naar onze stad, dat zijn er zo’n vierduizend per dag. Die stroom van drugstoeristen leidt tot veel overlast en criminaliteit.

Want al die honderden kilo’s cannabis die zij dagelijks afnemen moeten ook worden geproduceerd. Illegaal. Want, inderdaad, dat is het bizarre van het Nederlandse beleid: cannabis mag in coffeeshops worden verkocht, maar deze coffeeshops kunnen hun voorraad nergens officieel inkopen. We doen alsof het plotseling uit de lucht komt vallen.
Het is alsof je tegen een bakker zegt: je mag brood verkopen, maar geen meel inslaan.

In het Nederlandse beleid is de voordeur van de coffeeshop geregeld, maar de achterdeur niet. En dat leidt ertoe dat die achterdeur het domein is van de zware criminaliteit. Goed georganiseerde, criminele bendes hebben de markt in handen. Vele particulieren worden verleid hun schuurtje, garage of kelders tegen forse beloning ter beschikking te stellen. Duizenden gezinnen – veelal met kinderen – onderhouden zo contacten met georganiseerde criminelen, die ruimhartig belonen en contant afrekenen. Het is niet overdreven te stellen dat deze problematiek in de steden inmiddels leidt tot een ernstige maatschappelijk ontwrichting.

Uiteraard zet Maastricht jaarlijks honderden politieagenten in om deze criminaliteit te bestrijden. Maar het is dweilen met de kraan open. Meer dan 100.000 manuren besteedt de politie in Maastricht inmiddels jaarlijks aan het oprollen en ontmantelen van cannabisplantages, en het leidt tot niets anders dan dat de productie zich steeds verder verspreidt en ondergronds gaat. En de georganiseerde criminaliteit nog harder wordt.

Die criminaliteit strekt zich ook uit naar de aangrenzende regio’s, België, Duitsland. De drugsproblematiek is dan ook voor de gehele Euregio een gemeenschappelijke last. De gewone burger is er het grootste slachtoffer van: politieagenten die zich zouden moeten bezighouden met succesvolle misdaadbestrijding worden ingezet voor een vergeefse strijd tegen cannabis. Hele buurten en wijken komen in handen van criminelen. Jongeren worden in de handen van de misdaad gedreven.

Er moet dus iets gebeuren!

Gelukkig is de huidige Nederlandse regering, in de persoon van minister Donner van Justitie, de eerste die sinds lange tijd de Limburgse problemen erkent en aanstuurt op forse maatregelen.

Maar de strijd tegen drugs kan op de lange termijn alleen maar gewonnen worden als we op één Europees beleid uitkomen. De grote vraag van vandaag is welk beleid effect heeft: strenge repressie of juist consequent reguleren en controleren.

Er zijn volgens mij twee mogelijkheden: òfwel we gaan alle coffeeshops in Zuid-Limburg sluiten en harde, repressieve maatregelen treffen, òfwel we reguleren niet alleen de voordeur, maar ook de achterdeur.

Die eerste optie is naar mijn mening niet realistisch, en verplaatst het probleem slechts naar de rest van Europa. De productie en verkoop zal ondergronds gaan en nog moeilijker te controleren zijn. De markt roei je immers niet uit, bewijzen de landen met een strenge repressie en tegelijk een zeer hoog cannabisgebruik.

Die tweede optie vergt bestuurlijk moed. Maar hij biedt wel een oplossing.

Let wel: ik pleit niet voor het volledig vrijgeven van de softdrugverkoop en de productie. Integendeel: ik bepleit juist een systeem van controle en regulering. Wat verkocht mag worden via de erkende coffeeshops moet ook – onder toezicht en controle – kunnen worden geproduceerd. Geen gram meer. Een gesloten boekhouding dus, waarbinnen de productie, distributie en consumptie van cannabis in balans is en aan strikte regels gebonden. Alle illegale productie daarbuiten zal keihard worden aangepakt en bestreden.

Ik zou hier een parallel willen trekken met dat andere genotmiddel, de alcohol. We kennen immers een heel pakket van regels en vergunningen rond de alcohol: het produceren, de kwaliteit, het alcoholpercentage, de mate waarin reclame gemaakt mag worden, de leeftijd waarop je het mag kopen, enzovoort, enzovoort.

Uit Amerika kennen we de zogenaamde ‘drooglegging’. Van 1920 tot 1933 werd alle productie en handel in alcoholische dranken verboden. Het is een schoolvoorbeeld van een totaal mislukt experiment in ‘social engeneering’. En net zomin als je alcohol kunt uitbannen, kun je naar mijn vaste overtuiging de cannabis uitbannen.

De jaren van de drooglegging waren overigens wel gouden jaren voor de georganiseerde misdaad. Toen de drooglegging werd teruggedraaid, moest de maffia uitzien naar andere bronnen van inkomsten.

Zo moet het ook met cannabis. De overlast moet worden teruggedrongen en de misdaad moet de voet dwars worden gezet. We moeten dus regels stellen en toezien op de strikte naleving daarvan.

Trekken we daardoor dan nóg meer drugstoeristen aan?
Nee, want aan de voorkant van de coffeeshop verandert er niks, alleen aan de achterkant.
Trekken we meer criminelen aan?
Nee, want het wordt juist minder interessant voor de georganiseerde misdaad als we de teelt en distributie gaan reguleren.
Is het een uitbreiding van het gedoogbeleid?
Nee, al helemaal niet, want nú gedogen we dat de illegaliteit de coffeeshops bevoorraadt. En straks gaan we juist streng toezicht houden.
Is het lastig uit te leggen in de andere EU-landen?
Ja.

Ja, het is lastig uit te leggen.
Want onze regeringsleiders blijven elkaar voorhouden dat de 0-optie haalbaar is, terwijl iedereen weet dat cannabis niet uit te roeien is, net zo min als alcohol.
De ‘war on drugs’ heeft inmiddels meer schade veroorzaakt dan de drugs zelf, schreven Joseph MacNamara, George Shultz, onze ex-premier Dries van Agt en nog 500 andere internationale prominenten een tijdje geleden aan Kofi Annan. Heel veel Europese steden en heel veel Europese burgemeesters weten dat al lang. Ze prijzen de dag dat ze van hun regeringen mogen starten met het oplossen van een groot probleem in plaats van het ontkennen daarvan.

Het is absoluut noodzakelijk dat de EU-regeringen hun krampachtigheid afleggen, accepteren dat cannabis, net als alcohol, deel uit maakt van onze genotmiddelenindustrie. En dat juist het reguleren daarvan leidt tot harm reduction en minder criminaliteit. Het moet uit de taboesfeer. In Maastricht, en Zuid-Limburg, is de nood hoog. We kunnen niet langer voortgaan op de huidige weg. Het moet anders. En zo spoedig mogelijk. Want de war on drugs zoals we hem nu voeren in Europa treft vooral de mensen die niets met drugs te maken hebben: de meeste EU-burgers."

De 13 misverstanden volgens Leers:


13 misverstanden (en 1 conclusie) over cannabis


1. Minder coffeeshops zal leiden tot minder cannabisgebruik.
Dat is niet waar. In Nederland – het enige Westerse land waar ‘legaal’ in coffeeshops cannabis wordt verkocht - gebruikt 13 procent van de jongeren cannabis. In landen waar cannabisgebruik streng bestraft wordt gebruiken veel meer jongeren cannabis: België, Ierland, VS (17%), VK (20%), Frankrijk (22%).

2. Wie cannabis gebruikt heeft een grotere kans hard drugs te gaan gebruiken (‘stepping stone’)

Op zich zichzelf is dat waar: wie whisky drinkt is ooit met bier begonnen, en is niet direct van limonade op sterke drank overgestapt. Daarom is het ook belangrijk de eerste stap niet te zetten. Nederland is daar succesvol in: slechts 12 procent van de totale bevolking heeft ooit cannabis gebruikt. In de VS is dat 28 procent, in Australië 40 procent. Met als gevolg dat Nederland weinig harddrug-gebruikers kent, en weinig drugsdoden.

3. Coffeeshops nodigen uit tot het kopen van harddrugs.

Dat is niet waar. Coffeeshops leiden juist tot een strenge scheiding tussen soft- en harddrugs. De cannabisgebruiker zoekt graag de veilige, legale, vriendelijke shop en stapt niet graag over naar de keiharde, illegale, criminele harddrugswereld.
In landen waar cannabis en coke, hash en heroïne even illegaal zijn, is de cannabisgebruiker vanaf het eerste moment overgeleverd aan criminele dealers. Hij zit dan toch al in die sinistere wereld, en dan is de stap naar harddrugs makkelijk gemaakt.
De cijfers bewijzen het: In Nederland is 3 op de 1000 inwoners van 15-64 jaar verslaafd aan harddrugs. In Luxemburg, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal en Denemarken tussen 7 en 10 per 1000 inwoners. In Nederland 1 drugsdode per 100.000 inwoners, in Duitsland, Zweden en Finland tussen 1 en 2 per 100.000 inwoners, in Denemarken 5 en Noorwegen 8.


4. Coffeeshops leiden tot overlast

Dat hoeft niet zo te zijn. Coffeeshophouders zijn gebaat bij rust en veiligheid – omdat ze anders hun lucratieve vergunning kwijt raken - en ook de cannabisroker staat niet bekend als onruststoker. In Maastricht is er toch veel overlast, maar dat komt door de enorme aantallen cannabistoeristen. Per jaar komen 1,5 miljoen buitenlanders naar Maastricht voor de cannabis. Dat zijn aantallen die vanzelf leiden tot overlast.
Nu is het wel zo dat we met bonafide coffeeshophouders afspraken kunnen maken over die overlast: de overheid kan ze proberen uit de woonwijken weg te halen en naar de randen van de stad te verplaatsen. De coffeeshophouders werken daaraan mee omdat ze op een rustige manier zaken willen doen. Met illegale coffeeshophouders kun je die afspraken niet maken.


5. De teelt van cannabis is per definitie in handen van criminelen.

Dat hoeft natuurlijk niet. Je kunt ook regelen dat de bonafide coffeeshops worden bevooraad door bonafide telers en bonafide distributeurs.
In Nederland is er echter voor gekozen om teelt en handel in handen van de georganiseerde misdaad te leggen. Immers: een coffeeshop mag cannabis verkopen, een klant mag het consumeren, maar niemand mag het telen en distribueren. En omdat het toch geproduceerd moet worden, nemen criminelen (en illegale thuiskwekers) deze taak op zich. En zo wordt alleen al in Maastricht jaarlijks € 50 miljoen door criminelen verdiend.
Dat is een absoluut doorgeschoten gedoogbeleid. Heel vriendelijk voor de mafia, maar ontwrichtend voor een Maastrichtse, Tilburgse, Rotterdamse of Amsterdamse, samenleving.


6. Die criminaliteit kun je uitroeien door de teelt en handel in cannabis uit te roeien.

Dat zal nooit werken. We hebben hier boven gezien: de gereguleerde voordeur heeft grote voordelen ten opzichte van sluiten. Maar dan moet je ook de achterdeur regelen. Anders houd je de criminaliteit in stand. Immers: als je de verkoop blijft toestaan, moet de cannabis ergens vandaan komen. Als de bakker brood mag verkopen, moet hij ook meel kunnen inslaan.

Zolang je de bakkers blijft tolereren, zul je graanboeren en molenaars houden. Dat geldt ook voor coffeeshops: elke plantage die je sluit, zal leiden tot een nieuwe plantage. En als we ze met veel geweld de stad Maastricht uit knuppelen, zullen ze in de gebieden buiten Maastricht weer boven de grond komen: het waterbed-effect.

Je kunt natuurlijk ook de bakkerijen – de coffeeshops – sluiten. Dat is in ieder geval consequent. Als de Nederlandse regering de achterdeur niet wil regelen, dan zal Maastricht moeten kiezen voor een keihard schoonvegen van de stad. Maar zoals dat met bakkerijen en graanboeren zou gaan, gaat dat ook met coffeeshops en plantages: ze gaan illegaal, op andere plekken buiten Maastricht, gewoon verder. Want de behoefte aan brood blijft even groot. En dat geldt ook voor de behoefte aan cannabis: onder –1- zagen we dat er in landen zonder coffeeshops zelfs meer wordt gebruikt dan in Nederland.

Vandaar het Maastrichts voorstel om tegelijkertijd de teelt en handel onder strikte voorwaarden te reguleren én de coffeeshops te verplaatsen naar terreinen waar ze geen overlast veroorzaken. Alleen in de totale samenhang werkt dit beleid.

Deze aanpak heeft onze voorkeur omdat ze leidt tot minder cannabisgebruik, minder harddrugsgebruik, minder overlast en minder criminaliteit. De andere optie is: een keiharde oorlog tegen drugs, de stad schoonvegen, waardoor alles buiten de stad illegaal verder gaat.


7. Het reguleren van teelt en handel heeft een aanzuigende werking op drugstoerisme

Dat is natuurlijk onzin. Buitenlanders komen naar coffeeshops omdat je hier cannabis kunt kopen (maximaal 5 gram per persoon) zonder gearresteerd te worden. Hoe die cannabis aan de achterkant de coffeeshop binnenkomt, zal ze worst wezen.

8. Regulering van de achterdeur is juridisch onmogelijk.

De gereguleerde voordeur (de verkoop van cannabis onder strikte voorwaarden en onder strikt toezicht aan particulieren) is óók juridisch onmogelijk. Immers: de Nederlandse opiumwet verbiedt het bezit van cannabis volledig. Toch geeft de minister van justitie een aanwijzing aan het Openbaar Ministerie: minder dan 5 gram particulier bezit en minder dan 500 gram voorraad in coffeeshops wordt niet vervolgd.

Iets soortgelijks kan hij dus ook voor de achterdeur regelen. Legaliseren kan niet, willen we ook niet, reguleren kan wel.


9. Regulering van de achterdeur stuit op Europese bezwaren

Eurocommissaris Frattini (o.a. drugszaken) zegt in mei in Volkskrant: Nederland moet het zelf beslissen, het is een nationale aangelegenheid, mits buurlanden er geen last van hebben. Buurlanden hebben NU juist heel veel last van de strengere aanpak van de plantages in Nederland. En klagen dus ook, terecht. Als wij de plantages hard aanpakken, en dat doen we, verdwijnt de productie allemaal naar België en Duitsland. De laatste tijd worden daar veel plantages opgerold, die vervolgens weer elders verder gaan. Immers de markt wordt echt niet kleiner, zoals we hier boven hebben gezien, en het zal dus ergens geproduceerd moeten worden.

10. Burgemeester Leers van Maastricht verheerlijkt cannabisgebruik

Dat is dus echt flauwekul. Burgemeester Leers heeft niks met cannabis, heeft het nooit gebruikt, en hoopt dat de jeugd er met zijn tengels van af blijft. Maastricht kiest een beleid dat voorkomt dat kinderen aan de cannabis gaan. Nederland heeft bewezen daar gunstig in te scoren en Maastricht steunt dat beleid dus ook.

Het probleem is: de morele bezwaren die Burgemeester Leers heeft tegen cannabis, los je niet op door te moraliseren.
Want als je gaat moraliseren, moet je coffeeshops sluiten, en de gevolgen daarvan zijn: meer kinderen aan de cannabis, meer overstap naar harddrugs, en een nog grotere criminaliteit.


11. Het reguleren van de teelt en handel (‘achterdeur’) heeft geen zin. Er blijft criminaliteit bestaan.

Nu zijn we een derde van de politie-inzet kwijt aan iets te bestrijden wat niet te bestrijden valt, omdat we het een vaste plek in onze samenleving hebben gegeven: cannabisteelt. Alles wat we neerslaan, komt op een andere plek weer terug. Als we nu de aanvoer naar de gereguleerde shops uit de handen halen van de mafia, door het bij bonafide kwekers te leggen, is het overgrote deel van het probleem opgelost. Dan kunnen we de politie-inzet concentreren op de laatste resten illegaliteit. Dat is veel effectiever.


12. Bij het reguleren van teelt en handel zal de prijs stijgen, waardoor illegale cannabis aantrekkelijk blijft

Dat is onwaarschijnlijk. De prijs zal zakken omdat er geen risicopremies meer betaald hoeven te worden. Maar deels ook weer stijgen omdat de bonafide teler ook bonafide belasting en werknemerspremies gaat betalen. Volgens de coffeeshophouders zullen die effecten elkaar netto opheffen. De vergelijking die Nederlandse ministers wel eens maken met medicinale cannabis (legale, zeer beperkte teelt van marihuana voor bijvoorbeeld reumapatiënten) loopt mank, omdat het daar om veel kleinere hoeveelheden ging en bij ieder plantje bovendien een hele collegezaal vol professoren werd ingehuurd om de boel te begeleiden en te controleren.

13. Het THC gehalte zal dalen in de gereguleerde cannabis, dus zullen de ‘hardliners’ de illegaliteit blijven opzoeken.

Het THC-gehalte (zeg maar: het ‘alcoholpercentage’ in cannabis) is nu ook al aan het dalen na jaren gestegen te zijn. Gebruikers willen SOFT-drugs en slaan op hol van de ‘harde’ cannabis die tijdelijk op de markt is geweest. En dat willen ze niet. In het café wordt ook meer bier gedronken dan whisky. De markt regelt het dus zelf.

Conclusie

Het Nederlands beleid is goed voor de volksgezondheid, omdat het relatief weinig cannabisgebruikers oplevert, en een beperkte overstap op hard-drugs. Het beleid is slecht voor de samenleving als geheel, omdat de productie en handel in handen zijn gelegd van de georganiseerde misdaad.

Dat kan tegen gegaan worden door niet alleen de verkoop en consumptie, maar ook de teelt en distributie onder strenge voorwaarden te reguleren.

Op lokaal niveau, en dan vooral in grenssteden speelt er nog een aspect: overlast door de vele buitenlandse cannabistoeristen. Daarvoor is een oplossing denkbaar: verplaatsen van coffeeshops naar plekken waar de buitenlanders langs rijden en waar weinig mensen wonen.

Daarvoor is vaak de medewerking van buurgemeenten nodig, die nu geen coffeeshops hebben (die zijn allemaal in de centrumgemeente, zoals Maastricht, gevestigd) en dus ook niet staan te trappelen om in hun buurt een coffeeshop te krijgen.

Dat is begrijpelijk. Het alternatief is echter nog veel onaantrekkelijker:

1. Als de buurgemeenten niet meewerken zal een stad als Maastricht het aantal coffeeshops verlagen: precies genoeg om de eigen bevolking te voorzien. De markt zal niet afnemen, en zich dus verplaatsen naar omliggende gemeenten.

2. Als Den Haag niet meewerkt aan het reguleren van de ‘achterdeur’ (teelt en handel), zal Maastricht op een andere manier het evenwicht - de consequentie in het beleid - moeten zien te bereiken. En dat kan alleen door het sluiten van alle coffeeshops. Als de achterdeur op slot blijft, zal op termijn ook de voordeur op slot moeten.

De ellende voor de buurgemeenten wordt dan nog groter. Want het is en blijft een illusie dat de behoefte aan cannabis vermindert.

Maar de ware slachtoffers zijn vooral onze jongeren. Die moeten hun cannabis kopen bij zware criminelen die niet zullen nalaten om ook zware harddrugs te slijten. Zoals dat nu in Frankrijk, Engeland, de VS en vele andere Westerse landen gebeurt; landen waar zowel het cannabis- als het harddrugsgebruik vele malen hoger ligt dan in Nederland.

Voor het welzijn van cannabisgebruikers en niet-cannabisgebruikers is een strikte regulering van voor- en achterdeur, met een verstandig spreidingsbeleid, de beste oplossing.

Maar het is, zoals hierboven aangetoond, een totaalpakket. Voordeur, achterdeur en spreiden, moeten in één beleid worden gerealiseerd. En anders moeten we terugvallen op scenario 2: het gangbare Europese model. Met meer gebruikers, meer overstap naar harddrugs, meer criminaliteit, meer maatschappelijke schade.

De bekende FBI-crimefighter Joseph McNamara, en George Schultz, de havik uit de Reaganregering, kwamen in 2002 tot een voor hen opmerkelijke conclusie. Een dappere conclusie, vanuit hun positie. Maar een conclusie die wij eigenlijk al lang kennen, als we onszelf durven te dwingen rationeel, en niet moreel, naar het drugsprobleem te kijken. Zij schreven in een brief aan Kofi Anan, mede ondertekend door onze oud-premier Dries van Agt: “The war on drugs causes more harm than drugs-abuse itself

--------------------------------------------------------------------------------
Toespraak Verenigde Naties door Kofi Ann
an:

June 1, 1998

Mr. Kofi Annan
Secretary General
United Nations
New York, New York
United States

Dear Secretary General,

On the occasion of the United Nations General Assembly Special Session on Drugs in New York on June 8-10, 1998, we seek your leadership in stimulating a frank and honest evaluation of global drug control efforts.

We are all deeply concerned about the threat that drugs pose to our children, our fellow citizens and our societies. There is no choice but to work together, both within our countries and across borders, to reduce the harms associated with drugs. The United Nations has a legitimate and important role to play in this regard -- but only if it is willing to ask and address tough questions about the success or failure of its efforts.

We believe that the global war on drugs is now causing more harm than drug abuse itself.

Every decade the United Nations adopts new international conventions, focused largely on criminalization and punishment, that restrict the ability of individual nations to devise effective solutions to local drug problems. Every year governments enact more punitive and costly drug control measures. Every day politicians endorse harsher new drug war strategies.

What is the result? U.N. agencies estimate the annual revenue generated by the illegal drug industry at $400 billion, or the equivalent of roughly eight per cent of total international trade. This industry has empowered organized criminals, corrupted governments at all levels, eroded internal security, stimulated violence, and distorted both economic markets and moral values. These are the consequences not of drug use per se, but of decades of failed and futile drug war policies.

In many parts of the world, drug war politics impede public health efforts to stem the spread of HIV, hepatitis and other infectious diseases. Human rights are violated, environmental assaults perpetrated and prisons inundated with hundreds of thousands of drug law violators. Scarce resources better expended on health, education and economic development are squandered on ever more expensive interdiction efforts. Realistic proposals to reduce drug-related crime, disease and death are abandoned in favor of rhetorical proposals to create drug-free societies.

Persisting in our current policies will only result in more drug abuse, more empowerment of drug markets and criminals, and more disease and suffering. Too often those who call for open debate, rigorous analysis of current policies, and serious consideration of alternatives are accused of "surrendering." But the true surrender is when fear and inertia combine to shut off debate, suppress critical analysis, and dismiss all alternatives to current policies. Mr. Secretary General, we appeal to you to initiate a truly open and honest dialogue regarding the future of global drug control policies - one in which fear, prejudice and punitive prohibitions yield to common sense, science, public health and human rights.

Sincerely,

Read the list of signatories: https://www.drugpolicy.org/global/ungass/sigs1/

See background on UNGASS: https://www.drugpolicy.org/global/ungass/

De Cannabis College in Amsterdam en de Canna Embassy zijn 2 "organisaties" die het dichtst bij de conclusies staan van Leers en Kofi Anan.
Jammer dat Leers en andere politici geen "beter" gebruik maken van de Expertise van de Cannabis College en de Canna Embassy.

Ik zal me zeker in blijven zetten voor de "goede" zaak.
Misschien een keer een grote demonstratie organiseren in Den Haag?

Legalize is een goede organisatie, maar de media besteedt nooti aandacht aan deze demonstratie en uiteindelijk demonstreren we zodat onze stem gehoord wordt..

Als we nu eens een demonstratie organiseren in Den Haag?
Dan kan niemand er omheen en de media is op steenworp afstand.

Alle reacties en suggesties zijn van harte welkom.
Jullie kunnen ook mailen naar: cannaembassy@yahoo.com

G.A.

[SativaBelieva]

Originally Posted by G.A.

We believe that the global war on drugs is now causing more harm than drug abuse itself.
G.A.

Dat lijkt me duidelijk... en om dit bij iedereen aan het verstand te brengen... doe ik graag mee met een demonstratie in Den Haag!!!

[G.A.]

Hallo allemaal,

Niet vergeten, 10 juni, 10 jaar legalize....
Komt allen. Het beloofd een geweldige happening te worden.
Voor meer info: www.legalize.net

Peace, G.A.